Kiloda hafif ama pahada ağır olan bir şey için yapılacaklar, neye ne kadar değer verildiği ile açıklanabilir. demek ki götüne ist köprüsü çizip taksimde yürümeyle kazandığını sandığın şeyin senden götürüsü daha büyük olurmuş.

Benim çoğu şeye gücüm yetmez, 60 kilo leylek bacak biriyim.. Gücüm yetmez belki ama içime attığım nefretle yapabileceklerimden dünyanın en güclüsü olsa korkar. İşte bunu biliyorum ve söylüyorum kaç benden..

(via visualamor)

İnsanı garip duygulara sevk eden, merak uyandıran, öğretilmemiş tarihin, unutturulan benliğin, gururun ve de tutkunun başkenti. halki, düsmana teslim olmamak için intihar eden likya kenti…

Herodotos;

“Kadınları, çocukları, hazineleri ve köleleri kaleye doldurdular. Alttan, yandan ateşe verdiler. Korkunç yeminlerle bağlanarak düşmana atıldılar ve tümü savaşta öldü.”

Tarihleri boyunca birçok istilaya uğramalarına rağmen, Likyalı özelliklerine canları pahasına sahip çıkan Xanthos’luları, çevirisini Azra Erhat’ın yaptığı, Xanthos kazılarında ele geçen bir tablet üzerindeki şiir böyle anlatıyor.

  ”Evlerimizi mezar yaptık mezarlarımızı ev,

  Yıkıldı evlerimiz, yağmalandı mezarlarımız,

  Dağların doruğuna çıktık, toprağın altına girdik,

  Suları altında kaldık,

  Gelip buldular bizi, yakıp yıktılar,

  Biz ki analarımızın, kadınlarımızın,

  Ve ölülerimizin uğruna toplu ölümleri yeğleyen,

  Bu toprağın insanları

  Bir ateş bıraktık geride,

  Hiç sönmeyen ve sönmeyecek olan.”

MÖ 42 yılında büyük bir Roma ordusuyla Brutus Xanthos’u kuşatır. Yenileceklerini anlayan Lykialılar yine toplu intiharlara girişirler. Kucağında çocuğuyla ateşe atlayan bir kadını gören Sezar’ın  katili Brutus bile üzüntüye kapılır. Askerlerine kurtaracakları her Xanthoslu için ödül vaat eder. Özgürlüklerini kaybetmektense ölmeyi tercih eden Ksanthoslulardan ancak 150’si kurtarılabilmiştir.